خود تو

پدر و مادرت، آغاز پير شدنت را نمى بينند؛ همسرت، كودكى گمشده ات را نمى‌شناسد و فرزندانت، جوانىِ از دست رفته‌ات را به ياد نخواهند آورد. آدم‌ها هر کدام در فصلى از زندگی‌ات كنارت هستند و میگذرند؛ اما تو، تمام عمر را با خودت زندگی مى كنى، پس با خودت مهربان باش؛ در قصه‌اى كه همه روزى از آن مى روند، تنها كسى كه تا پايان مى ماند، خود تويى...!